DE SCHOUDER

door Ella Susholz, Floor Hemels,

Sabine Rijnaard, Esmé van der Lingen

Wij zijn broeders, door dik en dun.

Er is voor mijn gevoel dan ook nooit een keuze geweest om geen mantelzorger te zijn, want Levi is mijn broertje en alles zal daarvoor wijken. Mantelzorger zijn is daardoor een groot deel van mijn identiteit en daar ben ik mij ook bewust van. Door ervaringen uit het verleden vraag ik hier zelf niet om hulp. Je bouwt daar toch een muur in op waarbij je denkt: 'F*ck it, ik doe het zelf wel.'

Van betekenis zijn Ik vind het zorgen voor mijn broer belangrijk, ik geef veel om mijn broer en zal altijd moeite voor hem blijven doen. Niets is te veel als het om familie gaat. Als ik de zorg voor mijn broer niet had gehad, dan zou mijn leven er natuurlijk wel anders uitzien. Hij zou dan meer alleen kunnen zijn en ik zou vaker van huis weg kunnen gaan, daarnaast zou ik mentaal minder stress ervaren. Ik ben elk moment van de dag bezorgd om mijn broer.

'De kleine grote zus'

Amèlie is een meisje van 9 jaar en heeft een broertje, Noël (7). Haar broertje Noel heeft een gedragsproblematiek stoornis. Een echte diagnose is er nog niet, maar na onderzoek vanuit het Centrum voor Consulatie en Expertise is besloten om de diagnose gedragsproblematiek aan te houden, deze is voor nu het meest passend. Er wordt gedacht aan een sociale pragmatische communicatiestoornis, wat onder andere gelinkt is aan autisme gerelateerde problematiek. Dit zorgt ervoor dat de sfeer in huis soms pittig is en dat Noël wat meer aandacht nodig heeft. Amèlie woont met haar ouders, broertje en hond Banja, waarmee ze graag knuffelt en speelt. Op de plek waar Amèlie woont heeft ze het meestal erg naar haar zin, ze heeft het niet naar haar zin als er niemand is die met haar kan spelen. Toekomst Later wil ik kapster, misschien model of advocaat worden. En dan gaan we met het hele gezin samen in een villa wonen

Nicoline Stegerman is dit jaar 55 geworden. Een aantal jaar terug is Nicole mantelzorger geweest van haar eigen vader, ongeveer een half jaar. Haar moeder zat ten tijde van de mantelzorg in een verpleeghuis, omdat zij een halfzijdige verlamming kreeg door een hersenbloeding, dit is ook de reden geweest van het worden van mantelzorger. Toentertijd woonden Nicoline nog thuis met twee van haar kinderen en haar man. Toekomst De nacht voor de uitvaart werd ik ongelofelijk ziek. Zo ziek dat ik die ochtend opgenomen ben in het ziekenhuis, daar kwamen ze erachter dat ik een hartinfarct heb gehad. Hierdoor heb ik de uitvaart van mijn vader moeten missen. Achteraf gezien heb ik mezelf misschien over de kop gewerkt. Alles in goede banen willen leiden, twee huishoudens runnen en dan ook nog de zorgen om mijn moeder werden mijn hart letterlijk teveel. Ik zou niet willen dat mijn kinderen ooit in een soortgelijke situatie terecht zouden komen, maar ik ben me er ook van bewust dat je zulke situaties niet kunt voorspellen

Het proces van het maken van ‘De schouder’, was voor ons leerzaam en raakte ons; een echte ‘eyeopener’. We zagen wat voor impact het verlenen van mantelzorg heeft op het leven van mensen, maar ook de mooie kanten hiervan. We zijn heel blij met de verhalen die het maken van dit boek naar voren heeft gebracht; we waren onder de indruk van de intensiteit, de persoonlijke banden en het doorzettingsvermogen van de mantelzorgers.