OVERPEINZINGEN VAN EEN TEAMCOACH

'OUT IN THE OPEN'

Tja, ..... ik heb net de persconferentie gezien met de nieuwe maatregelen. Vrolijk word ik er niet van. Dat is nu de ingewikkeldheid van de huidige tijd. Om enige vorm van optimisme te blijven behouden. Ik ben vanuit mezelf een erg optimistisch mens en zie altijd wel ergens een lichtpuntje. Tegelijk heb ik last van de ‘januari blues’. Een, naar ik heb begrepen, veel voorkomend verschijnsel. Ik heb me wel eens afgevraagd waarom dit zo specifiek bij de maand januari hoort. Het is een langdradige maand, die eindeloos duurt en waarvan ik niet op aan kan. Het weer is vaak wat zeurderig (‘bleeeh’), het is nog steeds vroeg donker en laat licht, het kan vriezen of dooien, soms schijnt de zon, maar ineens de volgende dag is het weer vreselijk koud. Voor mij staat de wereld in januari een klein beetje stil. En, zoals nu, in een tijd dat de wereld aan alle kanten al stil staat, kan dat gevoel ook nog vergroot worden. Nu is het zo dat de wintertijd eigenlijk een tijd is dat alles even stil moet staan. Alles gaat in ruststand en de opstart van allerlei nieuwe zaken gaat moeizaam. Misschien herken je het ook wel. Het nadenken over allerlei nieuwe ingewikkelde en moeilijke zaken loopt niet echt lekker in de wintertijd, totdat de lente zich aandient. Nieuwe energie, nieuw leven, knoppen die openspringen, bloemen die bloeien, etc etc. Ik kijk ernaar uit……. Ach, en dan kijk ik even naar Steffi (geel) die hier (zie foto) zo heerlijk ontspannen tegen Boris (zwart) aanligt. Wat kan haar gebeuren! Het kijken naar dieren levert geregeld een andere of nieuwe kijk op de wereld op. Ik zie hier hoe belangrijk veiligheid is. Veiligheid en containment. Een plek waar je jezelf kunt zijn. Waar je je over kunt geven en waar niemand is om je af te breken. Er mogen zijn, gezien worden, jezelf mogen zijn ‘out in the open’.

Steffi laat mij ook zien dat je je soms gewoon moet overgeven aan de situatie. Het is zoals het is. Niets meer en niets minder. Door daar zo naar te kijken kan ik het ook wat loslaten en ontstaat er een glimlach. Het helpt om positiever te kijken ook al is alles nog zo beroerd. Al is er nog zoveel te doen en wil je dat het allemaal anders is. We hebben allemaal een steuntje in de rug nodig, zoals Boris dat hier zo mooi laat zien. Ik heb nu niet een heel diepgaand betoog over teamwerk etc……..hoewel?……..maar dat is geheel naar eigen invulling. Ik gun jullie de ruimte om soms even met een open blik te kijken naar dieren en ook naar kinderen om je een glimlach te laten ontlokken. Om even een moment gewoon te genieten, ‘out in the open’! Jolande