Afstuderen

Afstuderen vanuit huis | Naomi Pieper |


Voor mij is het duidelijk, het zijn de laatste loodjes. Ik heb geen herkansingen meer en een master hoeft van mij voorlopig ook nog even niet. Het afstuderen zelf is - zoals je zou verwachten – een cyclus van lezen, schrijven, lezen, schrappen en daarnaast een aantal interviews afnemen. Voornamelijk dat eerste vraagt om doorzettingsvermogen en een bepaalde rust, beide niet mijn sterkste kwaliteiten. Ik kan dan ook wel zeggen dat die laatste lootjes voor mij het zwaarst wegen. Het thuiswerken draagt daarnaast niet echt bij aan het vermogen om je te concentreren (ineens is belastingaangifte doen een leuke bezigheid bijvoorbeeld…). Ook zorgt het voor een afstand tot de organisatie, een afstand die niet alleen fysiek is. Een half jaar geleden koos ik voor Arcadis als afstudeerplek, omdat ik de organisatie als ontzettend relevant en innovatief beschouwde. Ik bewonderde de manier waarop Arcadis met complexe (omgevings)vraagstukken omging. Gemotiveerd om te leren hoe ze dat deden solliciteerde ik en werd ik uiteindelijk aangenomen als afstudeerstagiaire verduurzaming maatschappelijk vastgoed. Op 1 februari, de eerste stagedag, mocht ik naar het kantoor in Amersfoort komen om mijn laptop op te halen en kennis te maken met mijn stagebegeleiders. Het is grappig hoe ik dit ‘kantoormomentje’ heb onderschat. Pas nu ik al een maand niet naar kantoor ben geweest besef ik hoe waardevol die dag op kantoor was. Zeker op die eerste dag leerde ik meer over het bedrijf kennen dan dat ik in een week deskresearch had kunnen bereiken. Ik ervaarde de open manier van communiceren tussen werknemers, leerde met welke duurzame projecten architecten en projectontwikkelaars bezig waren en ontmoette mensen van buiten mijn team simpelweg doordat ik ze tegenkwam bij de koffieautomaat. Precies dit was de reden dat ik bij Arcadis wilde afstuderen, ik wilde de organisatie van binnenuit leren kennen. Ook precies dat gevoel miste ik als ik vanaf mijn thuiswerkplek verdwaald was geraakt in de onlinebibliotheek van de HvA op zoek naar een bron over de meest voorkomende knelpunten bij de verduurzaming van schoolgebouwen. Op zo’n moment voelde de wekelijkse Teams-meeting met de adviesgroep als het enige wat mij nog verbond met Arcadis. Tuurlijk deed ik af en toe een online koffie met een collega, maar naast mijn onderzoek droeg ik weinig bij aan het team. Dit gevoel begon steeds meer te knagen en de oplossing wist ik eigenlijk wel. Ik wilde weer voelen wat ik ook die eerste dag op kantoor voelde, maar dan vanuit huis. Ik heb besloten om mee te werken en deed een oproep tijdens de wekelijkse vergadering met ‘het maakt me niet uit wat ik moet doen, als ik maar dichter bij de organisatie kan komen’. Het gevolg: de volgende dag stonden er drie mooie opdrachten in de mailbox. Ik houd me nu bezig met een accountplan, een architectenselectie en mag meeschrijven aan een tender. Dit is druk naast het onderzoek, maar voor mij werkt dit. Ik voel me niet meer die afstudeerstagiaire die een rapport schrijft en weer gaat, maar ik voel me als een klein schroefje in die grote machine genaamd ‘Arcadis’. Eindelijk ben ik onderdeel van het team en ontdek ik hoe het reilt en zeilt binnen de organisatie. Een ervaring van grote waarde voor mij, want over enkele maanden ben ik een startende professional. Een startende professional met een enorme keuze aan mogelijkheden op een grote en onoverzichtelijke arbeidsmarkt. Naomi Pieper.